bir uzmanın söyledikleri..

Gözlerinizi kapatın ve derin bir nefes alın.''Ben şuanda kendimle buluşmaya karar verdim.'' İçinizden tekrar edin gözünüzü hiç açmadan. ''Ben şuan kendimle buluşmaya karar verdim.'' İyice içinize odaklanın.Herkes şuanda en kızgın olduğu kişi kimse onu hatırlasın.Bakın bakalım siz şuanda kime kızgınsınız,gözünüzün önüne kim geliyor.Belki siz geleceksiniz,belki anneniz belki babanız belki arkadaşınız.O gelen kişiye bakın ve ona ne hissediyorsanız o duyguları tümüyle tekrar yaşamaya başlayın.İzin verin o kızgınlık o öfke yükselsin,yükselsin ki neyi kabul edeceğimiz açığa çıksın.Şuanda hangi duygularınız açığa çıktıysa onlara bakarak 'kabul ediyorum' deyin,kabul edin.Varsayalım ki bu kişi sizsiniz veya anneniz;o kişinin gözlerine bakın.Gözlerinden içine bakın ve çok hissederek 'ben' deyin,ben.''Ben, seninle yaşadığım her şeyi tam olduğu haliyle kabul ediyorum.bana yaşattığın her şeyi,tam olduğu haliyle kabul ediyorum ve seninle aramdaki bütün enerjiyi şuanda özüme dönüştürüyorum.Seni kendimden kabul ediyorum.'' ve çok hissederek o kişiye tekrar bakıyorsunuz ve diyorsunuz ki; ''seninle yaşadığım her şeyin bir oyun olduğunu,bir deneyim olduğunu kabul ediyorum.Her şey bir oyundu bir deneyimdi,kabul ediyorum.'' Evet,bu kızgınlığın bitmesine izin verin,o kızgınlıkla yaşayamazsınız.Bütün hastalıklar bütün problemler bu affetmediğimiz konularla başlar.Bütün öfkeler bu problemleri başlatır. ''Seninle yaşadığım her şeyi kabul ediyorum ve bana ne yaşatmış olursan ol,kabul.Kabul ediyorum.Seninle savaşmayı bitiriyorum ve olan her şeyi tam olduğu haliyle kabul ediyorum.'' Eğer şuan da çözülmeye başladıysan,içinden ağlamak geliyorsa,ağla.Bırak çıksın ama o bana bunları bunları yaptı,asla affetmem diyorsan;affedersin. Niçin affetmeyeceksin ki? Niçin bu öfkeyi ömrünün sonuna kadar taşıyacaksın ki? Bırak gitsin. Güzel bir kabulle çözersin,sen her şeyi kabul etmeye yeterlisin.Özündeki kabulü serbest bırak.